Ένα ποίημα του καλοκαιριού...

Στα μάτια εκείνου του άγνωστου που με προσπερνά στο δρόμο,
Αποζητώ,
Με μια σπίθα από θείο χέρι να μαγέψω,
Δημιουργώντας το δικό μας κόσμο,
Τον πλαστό

Να λατρευτώ από ολάκερη τη φύση,
Που απλόχερα με δέχεται
Χαϊδεμένη του ήλιου και του ανέμου
Μόνο για χάρη μου να καθρεφτίζει το φεγγάρι,
Στη μαύρη, βαθιά θάλασσα

Για μένα
Για τις πύρινες ώρες των καλοκαιρινών μεσημεριών,
Τις αδρανείς αισθήσεις μου
Για τη φαιά ουσία που αναλώνεται σπάταλα
Στη σφαίρα της φαντασίας μου

Δυο μάτια άγνωστα με προσπερνούν αδιάφορα
Στο δρόμο
Το μονοπάτι που οδηγεί στα λιβάδια της γνώσης
Ο δρόμος
Κρυμμένος πίσω από πελώρια κυπαρίσσια που οι κορυφές τους χαϊδεύουν τα σύννεφα