Εφηβεία σημαίνει ορμόνες που βαράνε κόκκινο, διεκδίκηση με κάθε μέσο των αυτονόητων για πολλούς θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων όπως ο φρέσκος αέρας νικοτίνης, τα εξαιρετικά παρθένα δροσερά οινοπνευματούχα και φυσικά, η ελευθερία της επιλογής του εκάστοτε παρτενέρ. Ο ατέρμονος περιορισμός, σε συνδυασμό με την τάση των σημερινών γονιών να εγκλωβίζουν ψυχολογικά τα βλαστάρια τους σε μια γυάλινη άθραυστη σφαίρα όπου βλέπουν τα πάντα και δεν αγγίζουν τίποτα έχει δημιουργήσει μια γενιά λυσσασμένων παιδιών που πασχίζουν να κάνουν τα πάντα, λες κι αν φτάσουν στα 18 θα βγουν “Game Over”. Στα κλαμπ τα Σαββατόβραδα συνωστίζονται σαν σαρδέλες άβουλες δεκαπεντάχρονες παστωμένες με τόνους μέικ – απ και μάσκαρα, που πασχίζοντας να ισορροπήσουν στα δεκάποντα της μαμάς τους, κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να κολλήσουν σε κάποιον ξεμωραμένο συνήθως 25άχρονο που αναζητά την τύχη του. Αντίστοιχα, όλοι ξέρουμε ότι η κρυφή φαντασίωση των νεαρών αγοριών είναι μια μεγαλύτερη γυναίκα, κατά προτίμηση που να θυμίζει διασταύρωση Πετρούλας και Πάμελα. Γενικότερα, τα νέα παιδιά δικαιλογημένα αναζητούν ένα πρόσωπο προς εξιδανίκευση, μίμηση και πραγμάτωση των ερωτικών τους φαντασιώσεων είτε αυτό είναι μεγαλύτερο σε ηλικία είτε όχι, διάσημο ή μη. Ωστόσο, ως γνωστόν ο έρως χρόνια δεν κοιτά και ανεξαρτήτως επιρροών και δεδομένων δεν αποκλείεται η ανάπτυξη μιας ουσιαστικής και αληθινής σχέσης μεταξύ εφήβου και ενηλίκου, αποκλείοντας πάντα ακραίες και αντικειμενικά αρρωστημένες περιπτώσεις.

Ένα ποίημα του καλοκαιριού...

Στα μάτια εκείνου του άγνωστου που με προσπερνά στο δρόμο,
Αποζητώ,
Με μια σπίθα από θείο χέρι να μαγέψω,
Δημιουργώντας το δικό μας κόσμο,
Τον πλαστό

Να λατρευτώ από ολάκερη τη φύση,
Που απλόχερα με δέχεται
Χαϊδεμένη του ήλιου και του ανέμου
Μόνο για χάρη μου να καθρεφτίζει το φεγγάρι,
Στη μαύρη, βαθιά θάλασσα

Για μένα
Για τις πύρινες ώρες των καλοκαιρινών μεσημεριών,
Τις αδρανείς αισθήσεις μου
Για τη φαιά ουσία που αναλώνεται σπάταλα
Στη σφαίρα της φαντασίας μου

Δυο μάτια άγνωστα με προσπερνούν αδιάφορα
Στο δρόμο
Το μονοπάτι που οδηγεί στα λιβάδια της γνώσης
Ο δρόμος
Κρυμμένος πίσω από πελώρια κυπαρίσσια που οι κορυφές τους χαϊδεύουν τα σύννεφα

Πουλιέται η τέχνη? Κι αν ναι πόσο πάει το μαλλί?

Νύχτα μαύρη κι αράχνη έπεσε έξω από το παραθύρι μου, λατρεμένοι μου αναγνώστες, και θαρρώ πως είναι η καταλληλότερη στιγμή για να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου. Σήμερα είναι μια μέρα που θα μείνει στην ιστορία - της ζωή μου. Αν κάνετε ένα passe compose στα Θρησκευτικά της Πέμπτης Δημοτικού θα θυμηθείτε ολοκάθαρα το Σολόμωντα και τη δοκιμασία την οποία καλέστηκε να φέρει εις πέρας με της δύο μανούλες που διεκδικούσαν το ίδιο βρέφος. Κάπως έτσι αισθάνθηκα κι εγώ όταν ήρθα στη δύσκολη θέση να μετατρέψω την ταινία μικρού μήκους μου σε εμπορεύσιμο προϊόν ( αρνί σε σακί δηλαδή)΄. Πάρτε κόσμε δηλαδή! Κλάψτε με δηλαδή!

Διότι λατρεμένοι μου ολημερίς και ολονυχτίς με βασανίζει το εξής ερώτημα : Πουλιέται η τέχνη? Και πείτε ότι πουλιέται. Πόσο ηθικό είναι αυτό? Θέλω να πω ειναι σαν να κόβεις το παιδί σου στα δύο (dissection). Και ακόμα και αν χεστείς στο τάλιρο, θεωρώ πως είναι σαν να πουλάς το συκώτι σου ή το αυτί σου.

Τέλοσπάντων, ακόμα δεν έχω ολοκληρώσει τις σκέψεις μου σε αυτό το θέμα οπότε απλά σας μεταφέρω του συλλογισμούς μ ου...

Σας ασπάζομαι γλυκά........