Εφηβεία σημαίνει ορμόνες που βαράνε κόκκινο, διεκδίκηση με κάθε μέσο των αυτονόητων για πολλούς θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων όπως ο φρέσκος αέρας νικοτίνης, τα εξαιρετικά παρθένα δροσερά οινοπνευματούχα και φυσικά, η ελευθερία της επιλογής του εκάστοτε παρτενέρ. Ο ατέρμονος περιορισμός, σε συνδυασμό με την τάση των σημερινών γονιών να εγκλωβίζουν ψυχολογικά τα βλαστάρια τους σε μια γυάλινη άθραυστη σφαίρα όπου βλέπουν τα πάντα και δεν αγγίζουν τίποτα έχει δημιουργήσει μια γενιά λυσσασμένων παιδιών που πασχίζουν να κάνουν τα πάντα, λες κι αν φτάσουν στα 18 θα βγουν “Game Over”. Στα κλαμπ τα Σαββατόβραδα συνωστίζονται σαν σαρδέλες άβουλες δεκαπεντάχρονες παστωμένες με τόνους μέικ – απ και μάσκαρα, που πασχίζοντας να ισορροπήσουν στα δεκάποντα της μαμάς τους, κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να κολλήσουν σε κάποιον ξεμωραμένο συνήθως 25άχρονο που αναζητά την τύχη του. Αντίστοιχα, όλοι ξέρουμε ότι η κρυφή φαντασίωση των νεαρών αγοριών είναι μια μεγαλύτερη γυναίκα, κατά προτίμηση που να θυμίζει διασταύρωση Πετρούλας και Πάμελα. Γενικότερα, τα νέα παιδιά δικαιλογημένα αναζητούν ένα πρόσωπο προς εξιδανίκευση, μίμηση και πραγμάτωση των ερωτικών τους φαντασιώσεων είτε αυτό είναι μεγαλύτερο σε ηλικία είτε όχι, διάσημο ή μη. Ωστόσο, ως γνωστόν ο έρως χρόνια δεν κοιτά και ανεξαρτήτως επιρροών και δεδομένων δεν αποκλείεται η ανάπτυξη μιας ουσιαστικής και αληθινής σχέσης μεταξύ εφήβου και ενηλίκου, αποκλείοντας πάντα ακραίες και αντικειμενικά αρρωστημένες περιπτώσεις.