Νύχτα μαύρη κι αράχνη έπεσε έξω από το παραθύρι μου, λατρεμένοι μου αναγνώστες, και θαρρώ πως είναι η καταλληλότερη στιγμή για να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου. Σήμερα είναι μια μέρα που θα μείνει στην ιστορία - της ζωή μου. Αν κάνετε ένα passe compose στα Θρησκευτικά της Πέμπτης Δημοτικού θα θυμηθείτε ολοκάθαρα το Σολόμωντα και τη δοκιμασία την οποία καλέστηκε να φέρει εις πέρας με της δύο μανούλες που διεκδικούσαν το ίδιο βρέφος. Κάπως έτσι αισθάνθηκα κι εγώ όταν ήρθα στη δύσκολη θέση να μετατρέψω την ταινία μικρού μήκους μου σε εμπορεύσιμο προϊόν ( αρνί σε σακί δηλαδή)΄. Πάρτε κόσμε δηλαδή! Κλάψτε με δηλαδή!
Διότι λατρεμένοι μου ολημερίς και ολονυχτίς με βασανίζει το εξής ερώτημα : Πουλιέται η τέχνη? Και πείτε ότι πουλιέται. Πόσο ηθικό είναι αυτό? Θέλω να πω ειναι σαν να κόβεις το παιδί σου στα δύο (dissection). Και ακόμα και αν χεστείς στο τάλιρο, θεωρώ πως είναι σαν να πουλάς το συκώτι σου ή το αυτί σου.
Τέλοσπάντων, ακόμα δεν έχω ολοκληρώσει τις σκέψεις μου σε αυτό το θέμα οπότε απλά σας μεταφέρω του συλλογισμούς μ ου...
Σας ασπάζομαι γλυκά........
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου