Και έφτασε λοιπόν η ώρα που κάθε φυσιολογικός άνθρωπος καλείται να απαντήσει στο εύλογο κατά γενική ομολογία ερώτημα : "Τι θέλει να γίνει στη ζωή του?".
Οικογένεια, σόι, φίλοι, γνωστοί και καθηγητές πέφτουν μπουλούκι πάνω στον αναποφάσιστο έφηβο ενώ καθένας απ' αυτούς το πιπιλίζει το μυαλό με προτάσεις που βασίζονται στις δικές του επιθυμίες ( βλέπε Μπαμπάς : "Να γίνεις δικηγόρος", μαμά" Να μπεις στη νομική και μετά να κάνεις ότι θες" και δεν συμμαζεύεται..
Αγαπητοί μου ενήλικοι αναγνώστες έχετε ποτέ αναρωτηθεί τις επιπτώσεις αυτής της πλύσης εγκεφάλου που υφιστάμεθα από τη βρεφική μας ηλικία και έως να αποφοιτήσουμε?-στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Βιώνοντας όλο αυτό το λούκι, το μόνο που έχω να πω είναι ότι αρκετά μπερδεμένοι είμαστε από μόνοι μας προσπαθώντας να ανακαλύψουμε τον ίδιο μας τον εαυτό καθώς και τι πραγματικά θέλουμε στη ζωή μας. Το τελευταίο μας χρειάζεται είναι να μας τα πρήζεται με δικά σας κόμπλεξ, απωθημένα και όνειρα.
Και το χειρότερο ξέρετε ποιο είναι? ότι ουκ ολίγες φορές μας παίρνεται στο λαιμό σας και το αποτέλεσμα είναι να είμαστε δυστυχισμένη - ενώ εσείς καμαρώνετε
Νισάφι πια.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
αγαπητή eve,
ΑπάντησηΔιαγραφήπρέπει να σου πω οτι γράφεις πολύ ωραία,ζωντανά και εκφράζεις πολύ σωστά αυτό το "πιπίλισμα" οπώς το λες και εσύ,που οι "σοφοί" γονείς και συγγένεις μας κάνουν από την στιγμή που θα πατήσουμε το πόδι μας στο σχολείο εως την τρίτη λυκείου,και αν...
δυστιχός αυτή η πλίση εγκεφάλου οδηγεί τους νέους σε λανθασμένες αποφάσεις,οι ο οποίες τους ακολουθούν και στην ενίλικη ζωή ,για την επαγγελματική αποκατάσταση και συμβαδίζουν με τα ενδιαφέροντα και τα ταλέντα που έχει κάθε νέος.
αυτός είναι και ο λόγος που η πρωίγούμενη, από έμας, γενιά είναι τόσο δυσαρεστιμένη με το επάγγελμα που έχει ακολούθει. από εκεί αρχίζουν οι καταθλήψεις και οι απογοϊτευσεις αλλά αυτό είναι ένα άλλο καφάλαιο.
πρέπει να πω πως έχω δυσλέξια και να ζητήσω να κατανοήσετε τα ορθογραφικά μου λάθη.